Bare ein liten tanke

Susanne Sundfør – Ingen Vinner Frem Til Den Evige R
Har du hørt denne salmen før?(viss du har spotify kan du trykke på linken å høre den der)
Det har eg aldri før no i , men av eineller anna grunn minner den meg veldig om Mormor. Den er så sår og kraftig på samme tid, det blei veldig sterkt. Eg trur også måten ho syng denne på gjer at det blir så sterkt.

Gudsfrykt med nøysomhet var orda presten brukte for å beskrive mormor i begravinga hennar.

hmm nøysomhet var ett litt vansklig ord.. Men då eg søkte det opp på google fekk eg dette svaret:

1 TIM 6:6-12
Ja, gudsfrykt med nøysomhet er en stor vinning! ⁷ For vi hadde ikke noe med oss inn i verden, og det er klart at vi heller ikke kan ta noe med oss herfra. ⁸ Har vi mat og klær, skal vi la oss nøye med det. ⁹ Men de som vil bli rike, faller i fristelser og snarer og mange slags dumme og skadelige lyster, som senker menneskene ned i undergang og fortapelse. ¹⁰ For pengekjærhet er en rot til alt ondt. I sin lyst etter penger har noen faret vill i troen og har gjennomboret seg selv med mange piner. ¹¹ Men du, Guds menneske, fly bort fra alt dette! Og jag etter rettferdighet, gudsfrykt, tro, kjærlighet, tålmodighet og mildhet. ¹² Strid troens gode strid! Grip det evige liv som du ble kalt til - du som og har avlagt den gode bekjennelse for mange vitner!

Eg trur vi unge kristene i dag har mykje å lære av denne generasjonen som no dør ut. Dei nøyde seg med det dei hadde og det dei hadde det delte dei med Gud, menigheten og dei dei hadde kjær. Dei hadde kanskje mange gammeldagse syn på mykje men vi må ikkje forkaste alt dei stod for. I dag tenker mange av oss unge kva Gud kan gjere for oss. Og det er vel og bra, Gud kan gje oss mykje godt. Men eg trur spørsmålet heller er; kva kan vi gjere for Gud? Vi blir så opptatt av at Gud og Jesus er "kompis" at vi glemmer at Gud er like heilag i dag som den gongen Moses fekk beskjed om å ta av seg skoa (sandalane) .

Krav del 2

Gud set ingen krav. Ingen krav utenom at du må tru på han for å bli frelst. Eg kan synge så falskt eg berre klarar og han vil fortsette å elske meg. Er ikkje det litt fint? Eg treng ikkje å bekymre meg om karakterane mine når eg står framfor gud, og ikkje om sminka mi er fin nok. I Gud øyne er eg perfekt.

Alle krav som blir satt, alle krav som vart satt av Gud, dei er borte. Berre fordi Gud elska meg og sendte sin søn for å dø på korset.

Eg trur ikkje vi heilt skjønnar kor stort og vondt det må være for Gud å sjå sin eigen son døy, å sende sin eigen son i døden. Vi tar litt for lett for det trur eg. " Gud sendte sin einborne son til jorda for å døy... HÆ?? For å døy?! " Slik tenkjer eg i allefall ofte på det, eg gløymer kor vondt det er å miste nokon du er glad i.  For det var ikkje eit lite offer Jesus og Gud gjorde på korset....

Og med korset forsvant alle krav....

Krav

Setter du krav til deg sjølv? Har du mål du vil oppnå? Kor langt går du for å nå desse måla?
Eg sett krav til meg sjølv, høge krav. Det er vel noko vi alle gjer til ein viss grad er det ikkje?
Og viss ikkje du sett dei krava er det iallefall andre som sørger for å sette dei krava for deg.
Det er krav heile tida, over alt. Det er krav til karakterar, det er krav til drikking, krav til sex, krav til skjønnheit. Også vidare også vidare....

Eg sett krav til meg sjølv når det gjeld song. For eg veit eg kan synge bra, og når eg ikkje får det heilt til. Når det ikkje blir bra nok, når det ikkje blir fint nok, når det ikkje reint nok. Då blir eg skuffa. Skuffa over meg sjølv, skuffa over at eg ikkje klarar å bevise at eg klarar det, sjølv om songen er kjempevanskeleg. Du kjenner kanskje til følelsen at du ikkje meistrar noko?

Det er ingen god følelse. Men det veit du. Gjer du ikkje?

Eg føler ofte at eg har noko å bevise når det gjeld song. Kanskje fordi eg brenn så mykje for songen? Alltid når eg får ein ny solo føler eg at eg må bevise ett eller anna for nokon. Bevise at eg klarar det, bevise at eg kan det, bevise at eg er flink.  Fordi eg veit at eg kan klare det, eg veit at eg er flink nok.