Kva bekymrar du deg for?

Begynnelsen på 2015 har vore skikkelig dritt eigentleg for min del, det har vore mykje styr, og mykje bekymringar for rekningar som skal betalast og berre ein rekke småting som har prøvd å trekke meg ned. Ting som ikkje har vore så store i seg sjølv, men som til saman nesten har vorte litt for mykje for meg.
Av og til blir det litt sånn for dei fleste av oss. Ting som tek fokuset vårt vekk frå det som verkeleg er viktig i livet, ting som tek fokuset vårt vekk i frå Gud.

Men har du lagt merke til kor annerleis dagen blir om du berre let være å fokusere på det som irriterar, sårar og bekymrar deg? Når du i stadenfor å bekymre deg, berre let Gud ta det?

På tavla i gangen vår har det hengt eit bibelvers den siste måneden: Fred etterlèt eg dykk, min fred gjev eg dykk. Eg gjev dykk ikkje fred på same måten som verda gjer det. Lat ikkje hjartet dykkar uroast, og ver ikkje motlause ( Joh 14.27) 

Dette har vore ei utfordring for meg, men ei utfordring som eg har prøvd å øve meg på desse første vekene i 2015. For 2015 sålangt har jo ikkje kun vore dritt. Det har jo vore så mange nydelege augeblikk, så mange augeblik eg har tenkt at eg er fantastisk velsigna. For til sjuande og sist handlar det om livet eg har lyst leve, og kva eg ønskjer skal være fokuset for mitt liv. Eg ønskjer å leve eit liv med ei større hensikt enn meg sjølv, eit liv der eg kan løfte blikket frå mine til Jesus og det han har gjort for meg.

 I will stumble, I will fall down
But I will not be moved
I will make mistakes, I will face heartache,
But I will not be moved
On Christ the Solid Rock I stand,
all other ground is sinking sand
I will not be moved
Natalie Grant - I will not be moved

Kva lengtar du etter?

Om forhold, Gud og sånt.

Som dei fleste andre jenter på min alder er eg opptatt av gutter, av å finne "Drømmemannen" med stor D. Innimellom, så kan det virke som om alle mine jevnaldrande er godt i gang, har funnet seg ein kjæreste, nokon er forlova, medan andre igjen allereie er både gift og har barn, og at eg er den einaste i heile verda som framleis er singel og utan gifteplanar ( litt dramatisk kanskje, men eg trur ikkje eg er den einaste som har kjendt på dette).  Innimellom må eg minne meg sjølv på at eg kun er 22 år, og at sjølv om det kan av og til virke slik, så er ikkje alle andre enn meg gift eller på veg til å bli det. Den gjennomsnitlege 22 åringen er ikkje gift og har barn, og har ikkje planar om det heller med det første. Eg har faktisk god tid. Og Gud har ein plan for meg og mitt liv, det er eg 100% sikker på.

Eg merkar at dei gangane eg har stressa veldig med dette, har eg gjort ting som har vore veldig forhasta og heve meg ut i ting som eg virkeleg har fått kjenne på at ikkje var Hans plan for meg.

Gud minner meg stadig vekk på at eg må først gå inn i ein kjærlighetsrelasjon med Han først, så skal han gi meg alt eg lengtar etter. Eg må våge å elske og la meg bli elska av Han først, at Han kan fylle tomrommet mitt, det som ingen andre, ikkje ein gang ein kjæreste/ ektefelle kan fylle. Eg må bli heil først. Og eg må la Gud få fortelle meg kva eg treng i eit forhold. Eg må våge å tru at Kongenes Konge, han som kjenner meg betre enn eg kjenner meg sjølv, veit kva eg treng i eit forhold, og ikkje minst, veit kva tid eg er klar for den relasjonen eg lengtar etter.

Før jul hadde vi besøk av ei amerikansk dame som snakka til jentegruppa vi jobbar med å starte opp. Ho snakka varmt om det å skrive ned ei liste over eigenskapar som vi ønska at ein framtidig kjæreste/ ektemake skulle ha, eg har tenkt mykje på dette, og kommet fram til at eg synes dette var utfordrane og vanskeleg. Heilt til eg i dag, når eg satt og las pensum og kom over ein beskrivelse av Jesus, og eigenskapar som Jesus hadde, og eg innsåg, det er jo dette eg lengtar etter!
Eg lengtar etter å bli elska av Jesus, og å bli elska ev ein mann som er lik han.
Berre høyr på denne beskrivelsen, fritt oversatt frå engelsk: "Ein mann med ein djup relasjon med Gud, ein mann gjennomsyra av bønn, ein mann med eit hjerte for misjon og med visjonar for si eiga teneste, ein mann som modig utfordra status quo, ein mann full av kjærleik og empati, ein mann som tilgav, ein mann som rakk ut si hand til dei utstøtte, horer og forhatte, ein mann som elska dei sårbare og fattige,  ein mann som er  og var kjærleiken, rettferden, nåda og  barmhjertigheita, ein mann som gav helbreding til dei såra.

Dette er det eg lengtar etter. Jesus er den eg lengtar etter.

Kva draumar du om?

Kva draumar du om? Det spørsmålet stilte Egil Svartdal oss på Skjærgårds i sommer. Kva draumar du om? Har du våga å snakke til Gud om dei? Har du våga å ta han med i prosessen? Har du våga å be over draumane dine?

I haust fekk eg være med på ein retreatdag i regi av skulen, da fekk vi litt tid for oss sjølve, eg brukte denne tida til å skrive ned og snakke litt med Gud om mine draumar. Mykje av det eg går og draumar om føler eg ligg rett rundt hjørnet, men likevel ligg det utanfor rekkevidde. Eg har mange spørsmål til Gud om desse. Eg opplev at han utrustar meg veldig konkret mot det som ligg framfor meg, samtidig som han viser meg steg for steg kva områder i livet mitt eg treng å la han få plass.

Eg har ein del eg må jobbe med, for å sleppe å dra min dritt og bagasje inn i framtidige relasjonar, og vil eg at Gud skal være i sentrum i eit framtidig forhold må eg jobbe med å sette han i sentrum i mitt liv i dag.

Januar er tida for å sette nye mål og forsett, men eg vil at det skal være meir enn berre eit nyttårsforsett som feks: lese meir i Bibelen, det er viktig bruke tid med Gud gjennom å lese i bibelen, men eg ønskjer at det skal handle meir om korleis eg vil leve heile livet mitt, og ikkje berre enda eit uoverkommeleg mål som eg set til meg sjølv.

Det fine er at sjølv om eg kanskje kan føle litt hastverk innimellom med å komme i gong med livet med stor L, så har Gud heldigvis ikkje det, han minner meg stadig på at det er hans på hans timing alt skal skje, og ikkje på mi. Livet mitt er det som skjer i dag, og eg må la Gud få legge ned draumar i meg om dagen i dag.

Mine håp og draumar for 2015 er å lære meg å lage enda fleire gode og sunne middagar, slik at vi kan få fleire gode stunder rundt kjøkkenbordet vårt, å leve eit liv nærare Gud, å få jentegruppa opp og stå, spille meire brettspill (dette er alvorlig undervurdert har eg oppdaga i jula), få meire kontroll over forbruket mitt, og bli flinkare til å prioritere det som gjev meg energi, og prioritere vekk det som tek energi.

Det handlar om livet eg ønskjar å leve, om å leve eit liv som gjev Gud ære, og som tilfredstillar Han, og ikkje samfunnet rundt meg, eller berre meg sjølv, eg ønskjer at livet mitt skal ha eit større fokus. Eg ønskjer at Han skal være i fokus. Det er min draum for 2015

Om å gå vidare

Kva vil det seie å gå videre?
Vil det seie at alt er gløymt?
Lagt bort i eit hjørne som ein berre har glemt av,
eller iallefall ikkje er innom så ofte?
Kvar er eg i dag?
Har eg gått vidare?
Har eg endeleg klart å tilgje?

Kva vil det forresten seie å tilgje?
Vil det seie at alt er gløymt?
Lagt bort i eit hjørne som ein berre har glemt av,
eller iallefall ikkje er innom så ofte?

 I det siste har eg tenkt at det å tilgje handlar meir om Gud enn meg sjølv. 
Det handlar meir om å legge alt på Gud
og seie her er eg Gud,
med alt som gjer vondt og som er sårt.
I møte med Gud er eg sårbar. Han ser jo rett igjennom meg.
Han ser visst eg ikkje har lagt frå meg sinnet mitt.
Han ser at det er kun meg sjølv eg sårar om eg ikkje tilgjev.
Når eg vågar å opne opp for Gud har eg ingenting meir å gøyme. 

For eit par veker sidan fekk eg det finaste komplimentet når det gjaldt songen min.
Det var ei som verkeleg hadde lytta.
Ho kom bort til meg å sa at det var noe veldig vakkert med stemma mi.
Noko sårbart.
"Yes!" tenkte eg.
Endeleg ei som har fått med seg det eg formidla.

Det var ein lovsong eg song.
Den handla om å komme til Gud med alt eg har.
Sjølv om det ikkje er så mykje.
Sjølv om det berre er to små fisker og fem små brød.
Sjølv om det berre er tårar og sår.

Når eg gjev tårane, sinnet mitt, og såra mine til Gud,
då blir det plass til glede igjen.
Latter. Smil. Kjærlighet.
Det blir plass til Gud.
Og Gud er kjærleik.

Takknemlig del 2

Som eg sa i forgje innlegg, eg er takknemlig. Det ordet som flyt mest rundt i tankane mine om dagen er takknemlighet. For er det ein ting det siste året har lært meg, så er at eg har uffatelig mykje i livet mitt å takke for og være takknemlig for. Eg er lykkeleg og glad, fordi livet smiler til meg, og det igjen gjer meg takknemlig. Her er litt meir a det eg er takknemlig for:

Takknemlig for ei kyrkje der kvar søndag er ein fest
Takknemlig for at denne kyrkja motbeviser teorien om at ein ikkje kan få ungdommar til å gå i kyrkja søndags morgen kl 11.
Takknemlig for fine venner som kjem på impulsivt besøk ein tirsdagskveld.
Takknemlig for nye venner som sender melding og spør om eg skal på gudstenese i dag.
Taknemlig.

Takknemlig for eit studie som utfordrar meg til å sjå på bibelen og Jesus med nye auge.
Takknmelig for kva dette gjer med trua mi.
Takknemlig for ein Gud som viser meg igjen og igjen kor sterk og mektig Han er, og at da Han stod oppigjen frå dei døde vant Han over døden, den gangen, i dag og kvar dag.
Takknemlig for at ingenting slår Jesu Kristi namn.
Takknemlig.

Takknemlig for den vesle stua mi,
for privatlivet den gjer meg,
for stillheita og plassen til å søke Gud her.

Hjertet mitt flyt over av takknemlighet.
Takk Herre!

Når livet tårner seg som bølger...

" Jeg står her i din nærhet, ydmyket og svak, selv om hele verden raser tror du på meg"

Det siste året på vegen med Roadservice har vore eit utruleg spanande år men det har også vore eit år fyld av motsetningar: skyhøge toppar og botnar så lave at det var vanskeleg å skimte lyset i det fjerne. Det siste året føler eg at eg har vorte testa, men eg har kommet meg gjennom det heilskinna ut att på andre sida.

Det er ei god kjensle.

Dette året har eg fått kjenne at Gud er nær sjølv om livet er vanskelig og vondt til tider, eg har fått merke at Gud har gjeve meg styrke, og eg har opplevd kor utrulig rikt livet er når ein lever tett på Han.

" Når livet tårner seg som bølger, får jeg hvile i din kraft, her kan jeg la masken falle, for jeg vet at  du ser meg, og gir meg styrke til å stå, du holder meg, de løfter du gav gir meg håp.

Eg trudde eg skulle føle meg sterk dette året her, bare surfe på ei rosa sky. Slik vart det ikkje. Eg har blitt såra, ydmyka og trampa ned. Men eg har og fått komme til Gud med alt dette, fått kjenne at Han aldri var langt vekke uansett kor svak, sliten og lei eg var, uansett, var det trøst å få hos han.

For meg så har det vore spesielt fire lovsongar som har gått på repeat, og som har betydd mykje for meg dette året:

Du ser meg - Radiate
Takk at du - Radiate
Kom til Jesus - Ole Kristian og Marte Sameien
Gjort meg Glad - Ungfila

Orda i desse songane vart for meg orda som Gud gav til meg for å gi meg styrke og mot til å gå vidare på dei oppgåvene Han la framfor meg dette året.

 "I ditt ord har du sagt, at Du er trofast gjennom alt, i din kjærlighet. 
For i deg er jeg skapt, i ditt bilde i kraft, til et liv i all evighet"

Eg berre elsker korleis brua i denne lovsangen berra hamrar på om og om igjen, med det samme budskapet: Gud er trofast, Gud er god og eg er skapt i Hans bilde, skapt for eit liv med Han i all æve. Det er godt det! Eg har ikkje tal på kor mange gonger eg har sittet i bilen på veg heim frå nok eit show med roadservice, utslitt og lei, med denne songen på repeat og med tårer i øynene fordi den treff rett i hjertet kvar einaste gong.

"For Du er Gud, Du er så mye mer en jeg forstår. Du ser alt og hører meg.
Hjelp meg slippe taket, la deg lege mine sår, ta alt jeg har og gi til Deg"

Dei  siste månadane etter vi slutta på Grenland har eg brukt til å prøve å gå vidare, til å slippe taket i alt det vonde, og å prøve å tilgi. Det er ikkje lett, og eg er ikkje heilt der enda, men eg nærmar meg. Det har vore sagt og gjort mange vonde og dumme ting dette året, og det har ein tendens klamre seg fast, sjølv lenge etter at ein sa at ein var ferdig med det.

Djevelen har prøvd å øydeleggje for meg og for resten av Roadservice dette året, han har spilt på usikkerhetene våre, og han har virkelig klart å øydeleggje mykje for teamet imellom. Men fordi vi hadde Gud med på laget  klarte  vi oppdraget vårt: å fortelje ungdommar i heile Noreg at Gud er vår Pappa og skaper, og at Han elskar oss og ønsker eit forhold med oss. Vi lukkast med det. Vi har levert ein uffatelig bra pakke til Konfirmantane og ungdommane, og eg er så utrulig glad og takknemleg for det.

 "Du er mitt skjold, min del, min styrke, forløser, min tilflukt, sterke festing, tilstede med din hjelp i nøden stund."

Med Gud med på laget kan djevelen berre ryke og reise, for han har ingenting å stille opp mot Kongenes Konge og universets Skapar ( Er Gud for oss, kven er då imot oss? Rom. 8.31).


Vegen vidare er ein spanande veg. Eventyret er over og livet ventar. Gud har mykje bra i vente for meg dei neste åra, det veit eg. Han jobber med meg og eg kjenner at vi er på ein spanande veg akkurat no. Eg er i ferd med å verkeleg innsjå korleis eg vil leve resten av livet mitt, og eg møter på spennende mennesker som innspirerar meg å leve livet nærare Gud.

"Takk at du kommer med din kjærlighet, takk at du kommer med din Fred. Hvorhen jeg går, hvorhen jeg ser holder du meg"

Livet om eit år?

Er du der du trudde du skulle være for eit år sidan? Har du gjort alt det du trudde du skulle gjere og oppnå i året som gjekk? Det har ikkje eg, eg har opplevd mykje og gjort utrulig mykje spennande og gøy. Men eg er så absolutt ikkje der eg trudde eg skulle være for eit år sidan.

For eit år sidan på dette tidspunktet var eg folkehøgskuleelev. Eg hadde frihelg. Og eg var på Impuls. Eg jobba i ein av kafeane og hadde ei travel, men kjekk og spennande helg. Lite visste vel eg at denne helga skulle snu opp ned på alt.. At den brosjyra som eg plukka opp første kvelden, før første møtet skulle endre på alle planar for det neste året. Kven hadde vel trudd det?!

Trudd at eg skulle gå inn på det førstet møtet, høre talen, og tilslutt når talaren sa at Gud hadde ein plan og eit kall til alle som satt der inne, at noko inni meg skulle skrike "ROADSERVICE! ROADSERVICE! ROADSERVICE!" om og om igjen inni hodet mitt. Nei det hadde vel ingen av oss trudd. Eg skulle jo til Oslo, begynne å studere, flytte inn i bokollektiv og rett og slett leve studentlivet.

Men Gud slapp ein murstein i hodet på meg, og tilslutt så hørte eg på Han og søkte. Og kom inn.

Nokon brukar å seie at når menneska legg planar ler Gud, eg trur kanskje ikkje Gud lo av planane mine, eg tenkjer meir ei lett humring og: "Jasså så du trur du skal studere du ja. Jaja eg skal vel vise deg kva du eigentleg skal".

Og no sitt eg her eit år etterpå og lurer skal eg virkelig studere til neste år? Eller har Gud andre planar for meg? Eg trur eg skal studere, eg føler meg relativt trygg på det. Men kven veit? Det var jo akkurat det samme eg sa i fjor. Og se kor eg hamna...

Er du heilt sikker på kva du skal det neste året? Kanskje har Gud andre planar for deg og? Kanskje Roadservice?

Løfter til å dø og leve på

 

Løfter til å dø og leve på er det eg har skreve over eit bibelord i notatboka mi " Himmel og jord skal forgå, men mine ord skal aldri forgå." (luk 21:33) I Bibelen er det mange løfter, men ein sein kveld i haust var det akkurat dette løftet som traff hjertet mitt. Løftet om at Guds ord er det samme i dag som den gongen det vart skreve, og at uansett om alt anna rundt meg rasar og forsvinn, så er han framleis der og held sine løfter til meg.

Det er rart korleis ulike bibelvers, ulike løfter, følgjer ein i ulike periodar av livet, i haust, då farmor fekk slag  og vart sjuk, samtidig som eg begynte på Solborg og var langt frå heime, var det: " Alt maktar eg i han som gjer meg sterk" ( Fil. 4:13)  som surra i hodet mitt og gav med styrke til å halde fram å smile, le og fungere nogenlunde normalt, når eg følte at fleire av mine haldepunkt rasa vekk. Eg kom då, som no, stadig vekk tilbake til orda eg fekk frå dei andre på lederlinja på LS i fjor, om at Gud har gitt meg ei ryggrad av stål for å takle utfordringar som kjem til å møte meg i livet, om at eg har fått styrke for å kunne gje styrke vidare ( noko sånt som ta på si eiga maske før du kan hjelpe andre).

No i vår er det særleg dei siste orda i verset frå Josva 1:5 som har hengt seg fast i hjernebarken min: Josva 1:5 " Så lenge du lever skal ingen kunne stå seg mot deg. Eg vil vera med deg, slik eg var med Moses. Eg sviktar deg ikkje og går ikkje frå deg." Eg sviktar deg ikkje og går ikkje frå deg er eit godt løfte å halde i hjertet sitt når eg føler at Gud er langt borte, at eg har forvilla meg litt bort frå Han.

Josva 1:9 "Eg har då sagt deg: Ver modig og sterk! Lat deg ikkje skremma, og mist ikkje motet! For Herren din Gud er med deg overalt der du går."

Dei første arbeidsdagane som stuepike var tøffe, og eg følte meg nedbrutt og sliten på veg heim. Eine dagen etter endt arbeidsdag, satt eg på bussen på veg heim, og var eigentleg mest klar for å sei opp heile jobben, då eg fekk Aldri går du frå meg av Impuls på øra:

Tidene skifter, Du er konstant

Selv når det stormer er Du som fjell

Tilværelsen hviler trygt i din hånd, Du har kontroll

Du kjenner mitt indre, Du vet hvem jeg er

Du vet hvem jeg er

For meg vart det nok ei påminning på at Gud er med meg, at han ser alt eg slit med og syns er vanskelig, og at han er med meg på kvart eit skritt.

Hebrearane 13: 6 "Difor kan vi vera ved godt mot og seia: Herren er min hjelpar, eg er ikkje redd. Kva kan menneske gjera meg?"

Gud sjå bak mine ord

" Gud se bak mine ord, det finst et liv som vil ære deg. Mitt ønske er at min sang skal stige opp til deg. Som lyden av min tilbedelse"

Desse er orda frå ein av mine favoritt lovsanger av Rudi Myntevik.  I sommer da eg var på LS i Tromsø var vi på biltur eine dagen, heilt ut mot sommarøy. Det tok ei stund å kjøre ut dit og vi jentene som var med på lederlinja fullte opp ein bil og hadde bilstereoen på full guffe med lovsang. Blandt anna denne songen. Den innleia ein veldig interresant samtale: Kva betyr denne songen og desse orda for deg? Vi hadde alle fem heilt forskjellige tolkningar på denne songen, noko som eg syntest var uffateleg interessant. Eg kan ikkje heilt huske kva dei andre jentene la i denne songen men for ei handla det om å strekke seg etter Gud.

For meg har denne songen fått ein heilt annan betydning. For meg er denne songen ei bøn til Gud at han må sjå bak alle desse orda, for alt eg vil er jo berre å lovsynge han. I dag klager mange over lovsanger, at det bare blir tomme ord som vi syng. At vi synger at vi gjerne vil gi liva våre til Gud og Jesus, men så vil vi ikkje det likevel. Det vert berre tomme ord. Mitt ønske når eg lovsynger er at det ikkje berre skal være tomme ord. Kanskje meiner eg ikkje alle orda som eg syng, men at inne i hjertet mitt så er det ein lengsel etter å gjere desse orda til mine.

Her på Solborg har vi snakka litt  i det siste om tungetale og korleis det er vårt hemmelige bønnespråk med Gud. Eg har aldri snakka i tunge før, men kanskje er lovsongen og bønna bak lovsangen mitt bønnespråk med Gud?

Kjære Gud, eg bare ber deg om at du må sjå bak alle orda i livet mitt, du må sjå bak orda i lovsongen min, slik at du kan sjå meg og den eg eigentleg er. Kjære Gud, eg takkar deg for at Du allerde gjer det. Takk og Amen!

Krav del 2

Gud set ingen krav. Ingen krav utenom at du må tru på han for å bli frelst. Eg kan synge så falskt eg berre klarar og han vil fortsette å elske meg. Er ikkje det litt fint? Eg treng ikkje å bekymre meg om karakterane mine når eg står framfor gud, og ikkje om sminka mi er fin nok. I Gud øyne er eg perfekt.

Alle krav som blir satt, alle krav som vart satt av Gud, dei er borte. Berre fordi Gud elska meg og sendte sin søn for å dø på korset.

Eg trur ikkje vi heilt skjønnar kor stort og vondt det må være for Gud å sjå sin eigen son døy, å sende sin eigen son i døden. Vi tar litt for lett for det trur eg. " Gud sendte sin einborne son til jorda for å døy... HÆ?? For å døy?! " Slik tenkjer eg i allefall ofte på det, eg gløymer kor vondt det er å miste nokon du er glad i.  For det var ikkje eit lite offer Jesus og Gud gjorde på korset....

Og med korset forsvant alle krav....

Krav

Setter du krav til deg sjølv? Har du mål du vil oppnå? Kor langt går du for å nå desse måla?
Eg sett krav til meg sjølv, høge krav. Det er vel noko vi alle gjer til ein viss grad er det ikkje?
Og viss ikkje du sett dei krava er det iallefall andre som sørger for å sette dei krava for deg.
Det er krav heile tida, over alt. Det er krav til karakterar, det er krav til drikking, krav til sex, krav til skjønnheit. Også vidare også vidare....

Eg sett krav til meg sjølv når det gjeld song. For eg veit eg kan synge bra, og når eg ikkje får det heilt til. Når det ikkje blir bra nok, når det ikkje blir fint nok, når det ikkje reint nok. Då blir eg skuffa. Skuffa over meg sjølv, skuffa over at eg ikkje klarar å bevise at eg klarar det, sjølv om songen er kjempevanskeleg. Du kjenner kanskje til følelsen at du ikkje meistrar noko?

Det er ingen god følelse. Men det veit du. Gjer du ikkje?

Eg føler ofte at eg har noko å bevise når det gjeld song. Kanskje fordi eg brenn så mykje for songen? Alltid når eg får ein ny solo føler eg at eg må bevise ett eller anna for nokon. Bevise at eg klarar det, bevise at eg kan det, bevise at eg er flink.  Fordi eg veit at eg kan klare det, eg veit at eg er flink nok.